ok. 1592-1670. Urodził się prawdopodobnie w Gnojniku (koło Czchowa, w dzisiejszym województwie tarnowskim) w rodzinie średnio zamożnej szlachty. Pierwsze nauki pobierał w szkole ariańskiej w Lusławicach, potem studiował na uniwersytecie w Altdorfie (1614-1616) skąd został wydalony jako podejrzany o socynianizm, i w Lejdzie (1616-1618).

W roku 1618 odbył podróż do Anglii i Francji. Do Polski wrócił w pierwszej połowie 1619 r. Z początkiem roku 1622 ożenił się z arianką Zofią Taszycką. Od chwili powrotu do kraju związał się trwale z dworem Radziwiłłów. Jesienią 1627 r. przyjął od księcia Krzysztofa Radziwiłła w dzierżawę majątek Dojlidy (dziś część Białegostoku).

W roku 1633 brał czynny udział w wojnie polsko-rosyjskiej. W siedem lat później przeniósł się z Dojlid na Ukrainę i osiedlił w miejscowości Toporzyszcze (koło Żytomierza), w majętności Jerzego Niemirycza. Po wybuchu wojny kozackiej w roku 1648 uchodzi na Lubelszczyznę. W chwili rozpoczęcia się najazdu szwedzkiego bawił prawdopodobnie na Podgórzu, skąd jednak niebawem podążył na Litwę i znalazł się znowu w bliskim otoczeniu Radziwiłłów, tym razem ks. Bogusława. Prawdopodobnie był w obozie wojsk szwedzko-brandenburskich w czasie bitwy pod Prostkami w październiku 1656 r. Zapewne za protekcją Bogusława Radziwiłła został w roku 1657 jednym z sekretarzy Fryderyka Wilhelma, elektora brandenburskiego.

W roku 1661 osiadł ostatecznie na stałe w Prusach Książęcych, gdzie w 1666 r. przejął w dzierżawę majątek Kosinowo. Częściej jednak - jak się zdaje - przebywał w Królewcu. Umarł w Królewcu, mając lat 78.

Przypkowski był autorem wielu pism na tematy religijne, filozoficzno-religijne oraz polityczno-religijne, tzn. rozważające problematykę tolerancji religijnej na tle stosunków między państwem a Kościołem. Jego twórczość zajmuje w piśmiennictwie socyniańskim miejsce wybitne. Pisma łacińskie Przykowskiego objęte zostały wydaniem zbiorowym, które ukazało się w Amsterdami w roku 1692 pt. Cogitationes sacrae... Edycji tej patronował znany ówczesny teolog arminiański Filip van Limborch, a materiał doń zebrał i przygotował Benedykt Wiszowaty, syn słynnego Andrzeja. Tom Cogitationes sacrae... jest uważany za ostatni tom Bibliotheca Fratrum Polonorum. Tylko nieliczne z wydrukowanych tu pism były publikowane wcześniej, za życia autora; ogromna ich większość krążyła w odpisach, zanim została ogłoszona drukiem w 22 lata po śmierci Przypkowskiego.

Przypkowski reprezentuje wśród socynian nurt ugodowy, dążący do złagodzenia radykalizmu dogmatycznego. Najwyraźniej uwidoczniła się ta tendencja w traktacie Hyperaspistes..., w którym usiłował zbliżyć nieco chrystologię socyniańską do poglądów tradycyjnych. W ideologii społeczno-politycznej, której poświęcił kilka obszernych traktatów, wypowiedział się zdecydowanie, jak przed wiekiem Szymon Budny, za poglądem, iż członkowie zboru ariańskiego nie popadną w kolizję z nauką Chrystusa, jeśli brać będą pełny udział w życiu państwowym, nie wyłączając uczestnictwa w wojnach (obronnych) i dzierżeniu urzędów, także mieczowego.

Przypkowski uprawiał także poezję i reprezentuje w niej nurt refleksyjny. Niektórzy ze współczesnych historyków literatury uważają go za najwybitniejszego, obok Zbigniewa Morsztyna, przedstawiciela poezji ariańskiej XVII w..