Właściwie: Faustino Sozzini, Faustus Socinus, ur. 5 grudnia 1539 w Sienie - zm. 3 marca 1604 w Lusławicach. Włoski myśliciel, filozof, reformator religijny, pisarz i poeta. Od jego nazwiska bracia polscy byli znani na zachodzie pod nazwą "socynianie". Jego poglądy w dużej mierze przyczyniły się do ukształtowania demokracji i racjonalizmu w Europie.

Faust Socyn urodził się w bogatej i wpływowej rodzinie w Toskanii, z której pochodzili papieże Pius II, Pius III i Paweł V. Na jego poglądy duży wpływ miał jego stryj Lelio Sozzini (Lelio Socyn), który opiekował się nim po śmierci rodziców oraz zapoznanie się z pracami Migueal Serveta. W ten sposób Faust Socyn odrzucił dogmat trójcy. W 1578 roku po raz pierwszy przybywa do Polski. Odtąd jego kontakty z braćmi polskimi będą znaczące. Mimo nie przyjęcia go do Zboru (powodem była niechęć Socyna do ponownego chrztu) w 1598 roku, po śmierci Jana Niemojewskiego staje się nieoficjalnym przywódcą Braci Polskich.

Socyn największą wagę przywiązywał do moralności i etyki chrześcijańskiej, co też poświadczał nie tylko słowami, ale własnym życiem. Podstawową zasadą wiary wg Socyna jest posłuszeństwo nakazom Chrystusa. Socyn odrzucał boskość i preegzystencję Jezusa, nieśmiertelność duszy, grzech pierworodny, dogmat trójcy, istnienie piekła. Poglądy te uważał za sprzeczne z rozumem i z Pismem św. Śmierć wg Socyna to niebyt. Nieśmiertelność zaś otrzymają jedynie wybrani. Poglądy na śmierć Chrystusa jako odkupieńczą ofiarę za grzechy uważał Socyn za niebezpieczne i niewłaściwe, gdyż nie motywują ludzi do dobrych uczynków, a wręcz przeciwnie prowadzą do demoralizacji. Podkreślał zdecydowanie rolę nauki Jezusa Chrystusa.

Za swoje poglądy był prześladowany jak większość Braci Polskich. W 1598 grupa krakowskich studentów (podburzonych przez miejscowy kler katolicki), wywlekła Socyna z jego mieszkania, spaliła jego księgozbiór i usiłowała go zabić. W ostatniej chwili uratował go ksiądz-profesor Marcin Wadowita. Socyn nie zaznał również spokoju po śmierci. Miejscowy proboszcz kazał wykopać jego zwłoki i wrzucić do Dunajca, jednak zwłoki wyłowiono z wody i pochowano ponownie.

Miał żonę Elżbietę (córkę protektora protestantyzmu Krzysztofa Morszczyna), z którą mieli jedno dziecko Agnieszkę. Był dziadkiem Andrzeja Wiszowatego.